02 juni – 07 juni 2009 Hengelo – Alpe d’Huez 1150 km Een bijzonder begin!

“Komen jullie nog langs Alpe d’Huez?”, vroeg Hennie Kuiper ons vlak voor vertrek. “Mama en ik zijn daar vanaf 4 juni 2009 een paar dagen. Wij begeleiden daar een gezelschap die deze beklimming graag onder mijn begeleiding aanvaard. Wij kunnen jullie hulp als ‘volgauto’ goed gebruiken”.
Een geweldig intermezzo. Natuurlijk kan dat!

In twee dagen rijden we naar de voet van de Alpe d’Huez waar we neerstrijken op camping ‘Les Cascade’. Die staat nokvol Nederlanders, met racefietsen, powerbars & energiedrankjes om de volgende dag goed voorbereid zes keer de Alpe d’Huez te bedwingen voor het Kankerfonds.Geweldig om dat op donderdag 4 juni 2009 te aanschouwen: wat een spektakel! Als klap op de vuurpijl kom ik Esther Dammers tegen, een HEAO-studiegenoot, die bij mijn beste vriendinnen Andrea en Jeannette in de klas zat. We praten elkaar in een klein uurtje bij en aan het einde van de dag kan ik haar feliciteren met vier succesvolle beklimmingen en 25.000 euro sponsorgeld voor het Kankerfonds.

Nog diezelfde dag maken we kennis met een gezelschap van 15 karakteristieke, ondernemende en bijzondere mensen. Familie,vrienden en relaties van Marco en Anton de Vries. Hennie had in zijn eerste jaren als renner nog in opdracht van hun vader voor Frisol gereden. Prachtige anekdotes passeerde de revue. Onder Hennie’s ongedwongen, warme, hartelijke en professionele begeleiding, met aandacht voor de snelle en de minder snelle amateur-renners is het iedereen gelukt om op vrijdag 5 juni 2009 in zeer acceptabele tijd de officiële Tour-eindstreep van Alpe d’Huez te halen. Op zaterdag 6 juni 2009 maken de inmiddels enthousiaste klimmers nog een prachtige tocht door de Alpen. We lunchen op een onbeschrijfelijke locatie midden in de natuur, waar een stel Nederlanders hun eigen wielerimperium heeft ingericht: een kapschuur met tientallen verschillende wielershirts, een terrasje met gele, groene en bolletjes-stoelen, kamers met elke een eigen naam van een ‘Col’ en een sfeervol ingerichte glazen serre. We genieten tot zondag 7 juni 2009 van de gastvrijheid van de ondernemersfamilie en nemen hun uitnodiging aan om volgend jaar bij Anton en Veronique in Zuid Afrika te komen fietsen!

07 juni – 16 juni 2009 Alpe d’Huez – La Salvetat 645 km Alles komt op gang!
Zondag 7 juni 2009 regent het de hele dag pijpenstelen! We besluiten te overnachten in een Auberge in Pontaix om vervolgens op maandag 8 juni 2009 in de stromende regen door te rijden en in het wild te overnachten onder het genot van knallend onweer. Op dinsdagochtend laten we de tent eerst aan alle kanten flink drogen om rond 11 uur richting Salvetat te rijden. Daar komen we aan op camping Goudal, waar wij over enkele dagen post kunnen verwachten uit De Lutte. We ontmoeten Mart en Jeanne Frencken, een Nederlands echtpaar dat al 15 jaar een prachtige camping in Zuid Frankrijk runt.
Het seizoen is nog niet begonnen en samen met een Nederlands echtpaar uit Brabant en een Belgisch echtpaar uit Gent brengen wij het campingleven in La Salvetat op gang.

Op woensdag en donderdag hangen we lekker om de auto, om alles een keer grondig op te ruimen en de meest te gebruiken spullen op een meer praktische plek op te bergen. Na drie dagen flinke regen zijn al veel spullen doorweekt en dus sta ik een halve dag beddengoed, handdoeken en kleding (met de hand) te wassen. Maar heerlijk, dat alles weer schoon en droog is.
Op vrijdag maken we een wandeling van 25 kilometer door de prachtige natuur rondom Salvetat, om op zondag samen met onze Nederlands campinggasten de kust van Beziers te verkennen. Maandagavond komt de post uit Twente voor ons aan, dus ons besluit staat vast om dinsdagochtend vroeg te vertrekken. Tot groot verdriet van gepensioneerd vrachtwagenchauffeur Thieu en zijn vrouw Mia, die op maandagavond nog een afscheidsmaal voor ons kokkerellen: patat uit de oven, met mayo, joppie-saus en echte Hollandse frikandellen. Wat een feestmaaltijd!

17 juni – 22 juni 2009 Le Salvetat – Biarritz 750 km Ode aan Frankrijk!
Eigenlijk wil ik tijdens elke nieuwe reis een nieuw land, of een nieuwe omgeving, een nieuwe stad of plaats in een reeds bezocht land aandoen: nooit twee keer naar dezelfde plek is mijn ‘motto’. Dus had ik ook vanaf het eerste moment in gedachten om zo snel mogelijk door Frankrijk en Spanje heen te crossen. Deze landen bezorgden mij op voorhand geen echt gevoel van ‘spanning & sensatie’, immers met name Frankrijk had ik al zoveel jaren achtereen met mijn ouders bezocht. Maar als je een langere periode op reis gaat, is het bijna onmogelijk om in elk land in de juiste tijd van het jaar te zijn. Snel doorrijden zou ons al in juni in het snikhete Marokko brengen, dus waarom zo haastig. De maand juni is prachtig in Frankrijk, de maand juli biedt een heerlijke zonvakantie in Spanje en een verblijf in augustus en september in Marokko drijft onze hele verdere reis in de goede perioden van het jaar.

En wat ben ik blij met deze keuze: Frankrijk is absoluut fantastisch in deze tijd van het jaar! De natuur is overweldigend mooi, met groene bergen met een laatste restje sneeuw, prachtig groene bomen en ontelbaar veel velden met licht groene, witte, gele, donker-roze en paarse veldbloemen. Het kleurenpalet is een ‘plaatje’. Naast koeien, wilde paarden, geiten en schapen is er ‘geen kip’ op de weg. We kunnen uren rijden zonder een auto of fietser tegen te komen. Omdat wild kamperen haast niet mogelijk is door alle afzettingen, zoeken we in de voege avond naar een camping. Daar staan we voor een ‘habbekrats’, vaak maar met enkele gasten, zodat we altijd op de mooiste plaatsten achteraf kunnen staan.

De weg door de bergen is grandioos en zo herkenbaar. Hoeveel kilometers heb ik niet geklommen met slechts mijn racefiets en mijn vader. Elke meter asfalt, alle haarspeldbochten, alle waterbronnetjes, alle groene bermen en kleine dorpen onderweg staan in mijn geheugen gegrift. Mijn vader ging altijd als een klimgeit en als een speer naar boven, waarna ik altijd 45 minuten of zelfs een uur na hem de top bereikte. Dan zat hij vaak al op een terrasje achter een wit biertje en had hij voor mij al een Orangina besteld. Vaak reden we de colletjes nog een keer met de auto, samen met mijn moeder en mijn zus, die dan steeds riep: “Pap, voorzichtig! Zodadelijk storten we in het refrein”.

We hebben veel langs het ravijn gemanoeuvreerd, op zonnige, op regenachtige en tijdens mistige dagen. Maar onder alle omstandigheden waren de Pyreneeën imponerend. Ik kan me voorstellen dat Hennie helemaal ‘verliefd’ is op dit deel van Frankrijk: hoe bijzonder! We rijden over de col d’Aspet en bezoeken het monument voor de overleden renner Fabio Casartelli, we rijden over de col du Tourmalet en de col d’Aubisque. Over de laatste stapvoets achter 300 schapen, gedreven door een paar luie schaapshonden. Maar goed, zoals ze vaak zeggen: “het hond is als zijn baasje”… Wij zijn er dan ook nog steeds niet achter wat al die Fransen doen voor de kost!

Verdere highlights van onze trip door Frankrijk waren een paar bezoeken aan Unesco Werelderf-goederen. Frankrijk telt er velen, omdat de fransen een tijd lang massaal locaties bij Unesco hebben aangedragen. Zo hadden we een aantal keren zicht op ‘Canal Midi’ (we hebben er niet op gevaren), aten we een heerlijke ‘crêpe au chocolat’ op Castle Carcasonne en bezochten we het bedevaartsoord Lourdes. Daar ben ik, op verzoek van mijn beste vriendin Andrea, bijna 20 souvenirwinkeltjes in geweest om voor haar een mooi blauw maria-bedeltje te kopen. Tja… je moet wat over hebben voor je beste vriendin (want die poppenkast van al die winkeltjes is helemaal niets voor mij!).We rijden door naar Biarritz, een prachtige badplaats waar ik ooit eerder was met mijn ouders. Eindelijk zon van vroeg in de ochtend tot laat in de avond! Op de camping vragen we om een plaats met uitzicht op zee, waar we na 2 uur al helemaal wegwaaien (windkracht 5 a 6). Met veel overredingskracht krijg ik Ronald zo ver om de boel toch te verkassen. Binnen een half uur staan we elders op de camping op een grote hoekplaats, met aan drie kanten groen, de daktent in de ochtend in de schaduw, en een grote achtertuin waar we tot 21.00 uur in de zon zitten. “Vakantieman… het is hier fantastisch!” …

Ode aan de campingdagen met mijn vader en moeder…
Het is inderdaad verleidelijk om elke wijnkasteel te bezoeken en daar een vaatje wijn mee te nemen (ook al drink ik dat spul niet: het ziet er zo nostalgisch en puur uit). En nu ik op jullie leeftijd ben, kijk ik ook naar de authentieke uithangborden waarop staat ‘fromage de chevre’: heerlijk op een stokbroodje met daarbovenop een tomaatje! En dan de rest van de tomaatjes samen met een uitje en een eitje in de pan, voor een overheerlijk ontbijt! Hoe makkelijk is het dat ik al zo vroeg met een groot mes stokbrood uit de hand kon snijden: tijdens reisdagen zonder plank of bord, maar met in de voorraadkast een heerlijk blikje tonijn, zalm of sardientjes. Genieten van het zomerfruit van het land: framboosjes, abrikoosjes en kersen eten we hier volop. Na een dag de omgeving verkennen weer een dag aan het zwembad of aan het strand & de onrust om na drie dagen weer verder te trekken naar een nieuwe plek.

Aanstaande woensdag is het 24 juni 2009 en verlaten we Frankrijk om een maandje vakantie te vieren in Spanje. En ondanks dat we lang hebben vertoefd in het land van de “wielrenners”, heb ik onze “fietspiepers” nog niet gemaakt… een warme herinnering aan 19 fantastische zomervakanties!